1.0Kuźniahttps://www.kuznia-psychoterapia.zgora.plEdyta Rudzka-Kuźmińskahttps://www.kuznia-psychoterapia.zgora.pl/index.php/author/edyta/rich600338<blockquote class="wp-embedded-content"><a href="https://www.kuznia-psychoterapia.zgora.pl/index.php/2020/03/11/wirus-historia-o-leku/">wirus – historia o lęku</a></blockquote> <script type='text/javascript'> <!--//--><![CDATA[//><!-- /*! This file is auto-generated */ !function(d,l){"use strict";var e=!1,n=!1;if(l.querySelector)if(d.addEventListener)e=!0;if(d.wp=d.wp||{},!d.wp.receiveEmbedMessage)if(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if(t)if(t.secret||t.message||t.value)if(!/[^a-zA-Z0-9]/.test(t.secret)){for(var r,i,a,s=l.querySelectorAll('iframe[data-secret="'+t.secret+'"]'),n=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret="'+t.secret+'"]'),o=new RegExp("^https?:$","i"),c=0;c<n.length;c++)n[c].style.display="none";for(c=0;c<s.length;c++)if(r=s[c],e.source===r.contentWindow){if(r.removeAttribute("style"),"height"===t.message){if(1e3<(a=parseInt(t.value,10)))a=1e3;else if(~~a<200)a=200;r.height=a}if("link"===t.message)if(i=l.createElement("a"),a=l.createElement("a"),i.href=r.getAttribute("src"),a.href=t.value,o.test(a.protocol))if(a.host===i.host)if(l.activeElement===r)d.top.location.href=t.value}}},e)d.addEventListener("message",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener("DOMContentLoaded",t,!1),d.addEventListener("load",t,!1);function t(){if(!n){n=!0;for(var e,t,r=-1!==navigator.appVersion.indexOf("MSIE 10"),i=!!navigator.userAgent.match(/Trident.*rv:11\./),a=l.querySelectorAll("iframe.wp-embedded-content"),s=0;s<a.length;s++){if(!(e=a[s]).getAttribute("data-secret"))t=Math.random().toString(36).substr(2,10),e.src+="#?secret="+t,e.setAttribute("data-secret",t);if(r||i)(t=e.cloneNode(!0)).removeAttribute("security"),e.parentNode.replaceChild(t,e)}}}}(window,document); //--><!]]> </script><iframe sandbox="allow-scripts" security="restricted" src="https://www.kuznia-psychoterapia.zgora.pl/index.php/2020/03/11/wirus-historia-o-leku/embed/" width="600" height="338" title="„wirus – historia o lęku” — Kuźnia" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" class="wp-embedded-content"></iframe>Dziś moje refleksje o wirusie …dla mnie to historia o lęku. Mam wrażenie, że wszyscy jesteśmy nieco zagubieni. Czy to teoria spiskowa? Czy ktoś za tym stoi? Czy mnie to dopadnie a może kogoś z moich bliskich? Co robić, czego nie robić? Jakie tego wszystkiego skutki są na „dziś” a jakie na „jutro”? Wiele pytań i wiele wariantów na odpowiedzi – wszystko to budzi lęk. Ludzie mają najróżniejsze sposoby na radzenie sobie z tym uczuciem. Nie lubimy się bać, mało to przyjemne. Jedni reagują paraliżem i bezruchem, inni uciekają, jeszcze inni prą do przodu, atakują. To trzy wiodące postawy, które każdy z nas prezentuje trochę innym zachowaniem. Czasem uciekamy biorąc nogi za pas a czasem po prostu zmieniamy temat w rozmowie. Trudno oczekiwać od siebie innej emocji niż lęk w sytuacji gdy wszystkie media głownie nas dziś informują o koronawirusie. Nie zaczynają od ilości osób, które sobie z nim poradziły a od tego czy są nowe zachorowania. Zamykane szkoły i przedszkola nawet jeśli nie chcemy wpływają na nas wszystkich. To co wyróżnia tą sytuację i potęguje nasz lęk to między innymi fakt, że wszystko tu jest nowe i nie wiadome. Kiedy lęk jest znany, oswojony radzimy sobie z nim lepiej. Co dziennie ludzie umierają na raka, giną w wypadkach samochodowych a jednak większość z nas nie rezygnuje z jedzenia słodkiego czy jazdy samochodem. Kiedy coś trwa długo uczymy się z tym żyć bo nie da się inaczej… Dziś większość z nas doświadcza lęku, nie tylko z powodu korona wirusa. Co z tym lękiem począć, jak sobie z nim radzić? Mam na to jedną odpowiedź – WSPÓŁPRACUJ Z LĘKIEM: – wyobraź sobie swój lęk jako postać – łatwiej Ci będzie podjąć z nim dialog – każda emocja jakiej doświadczasz jest informacją na temat Twoich potrzeb i Twoich ważności. Lęk pokazuje nam co jest dla nas ważne, czego nie chcemy stracić, w czym pokładamy swoje poczucie bezpieczeństwa. Dobra okazja by obejrzeć siebie jeszcze raz, dowiedzieć się czegoś o sobie albo przypomnieć. – w Twojej głowie powstaje pytanie „i co to będzie?” – nie pozostawaj tylko na postawieniu pytania, zbuduj odpowiedzi, jest ich więcej niż jedna, więcej niż dwie. Lepiej zaczniesz się czuć gdy wymyślisz przynajmniej 3 – lubimy mieć wybór – kiedy masz wrażenie, że lęk Cię przerasta złap głęboki oddech ( myślę, że nie jeden) i przypomnij sobie, że to Twoja emocja, nie może być większa niż Ty, Twoja emocja nawet nie istnieje bez Ciebie J Powodzenia, jeśli chcesz towarzystwa w rozwijaniu współpracy z lękiem skorzystaj z terapii. Trudno jest mieś dystans do swojego lęku będąc w samym środku sytuacji w jakiej go doświadczamy, nie musisz być w tym sam.    http://www.kuznia-psychoterapia.zgora.pl/wp-content/uploads/2020/03/LĘK-300x257.jpg